17/2/2009 - mektuplar

bazen zor soruların basit cevabı olabilir .

hayatımın önsözü yok belki ama son sözü olurdu sanırım ..

 "aslında herşey bir hiçten ibaretti ve zor sandığım herşey çok basitti ."

peki değişen ne oldu diye düşünürüm bu sefer .. o zaman yine cevap aynı olurdu .. hiççççççççç

bir hiç için yaşarsın . elinde hiç kalır .. umursadığın herşey hiçleşir.. tüm değerlerin değerini yitirir . hiçlerle başbaşa kalırsın .. olan zamana olur . çık şimdi hiçin içinden ..

büyütüp beslenen evhamlara sar ömrünü. bir kucak dolusu hiçle . nankörlük de istersen , iister vefasızlık, ister anlaşılamamak  ama sonunda elinde olan duygu hiçlik duygusu . çöker bi anda ömür tepene .. boşa harcanmış hiçlerle dolu bir fanus içinde . sıkışıp kaldığın yürek ağrılarında çıkan canında elinde hiç . bir kırgın yürek , bıkkın düşler, sıkkın bir candenklemlerinin sonu hep içe çıkar . taki başka hiçleri kazanmak için yeni baştan ayağa kalkıp dirilmeye çalışırken  bir ayağı topal cesaretinle yalpaladıkça yalpalamaya başlaşana dek. yıkılmamaya çalışırken tutunmaya çalıştığın ipler  boşalıp elinde kalana ve sen tekrar yere kapaklanıncaya kadar ..

ey ömrüm bıkmadınmı başkalarını kaldırmaya çalışmaktan . sende  peşine düşeceğin bir hiçin bile kalmadı. yine sitemlere düşersin. bata çıka yürürsün . yürü elimde "hiç" de olsa ;yüreğin güçlü. bırak düştüğün yerden kaldıran olmasın . kal olduğun yerde . huzurun adı hiçliktir belkide .

ben herşeyim ve hiçbirşeyim. ben ne hiçkimseyim nede herkesim.. kalk ayağa sevdam yürü yolları . sonunda hiçte olsa mutluluk hiçlerin toplamı. sev yine sarıl boynuna sevdanın . anlamasın seni dünya . anlayan yeter sana .